Im memoriam, tekst uitgesproken door Paul

Aanpakken
Ons moeder hield van aanpakken, ze was altijd opgewekt en klaagde niet.
Rond Pasen kreeg ons moeder te horen van de dokter: “mevrouw Sprengers, u gaat dood”. Waarop ze zei: “nou, dan ga ik dood hè, mag ik nu terug naar mijn kamer…. “
Toen ze thuiskwam uit het ziekenhuis, was het eerste wat ze deed: de schilders laten komen om de kozijnen te laten schilderen.
De eerste twee weken at ze niet veel, maar toen ze opfleurde door al het bezoek en de aandacht die ze kreeg, at ze bijna elke dag een haring en slagroomvla toe.
Ons moeder kwam vaak bij vrienden of familie op bezoek en vertelde dan direct dat ze weer snel weg was.
Als ze iemand opbelde, stelde ze zich nooit voor maar begon meteen met praten. En dat deed ze dan ook bij officiële instanties die ze belde…
Ze maakte er een sport van om samen met een vriendin gratis met de trein te reizen, uren met de trein, fiets mee, kilometers fietsen op zoek naar de goedkoopste koffie ergens in het land.

Troosten
Ons moeder kon goed troosten en was een moeder voor veel mensen.
Iedereen kon bij haar terecht met problemen, ze had een luisterend oor en gaf dan ook oplossingen.
Als er iemand op ziekenbezoek kwam en dreigde te gaan huilen, zei ze: “stelt ouw eigen ni an er is nix an de hand, ik ben 86 en heb een fijn leven gehad zonder al te veul pijn ge hoeft dus ni te skrùhwen…

Doorzetten
Ons moeder was een echte doorzetter. Op een keer was ze omgeslagen met haar scooter en lag ze midden op een druk kruispunt in Helmond. Omstanders belden de hulpdiensten en toen de politie haar overeind hielp en haar naar huis wilde brengen, zei ze : “NEE, Ik moet nog verder”. Ze stapte op haar scootmobiel en ze reed vrolijk verder naar haar broer in Asten…
Mensen hier uit het dorp die haar NIET persoonlijk kenden noemden haar vanwege haar hoge tempo dan ook al vlug: motormuis.

Steunen
Ons moeder kon anderen goed steunen.
Vooral na mijn hachelijke tijd in Spanje in 1984 heb ik altijd het gevoel gehad voor een tweede keer thuis op te mogen groeien.
Veel moest ik opnieuw leren en moeders was altijd mijn houvast.
Toen ik in Nijmegen lag, kwam ze me elke dag opzoeken, al was het maar voor vijf minuten.
Geen moeite was haar te veel om mij opnieuw een gelukkig leven te geven.

Volop leven
Ons moeder stond volop in het leven.
Haar tuin en alles wat er in bewoog was een groot genot voor haar.
Ze had een mobieltje en deed vaak chatten met kleinkinderen.
Op een zaterdagmiddag eind mei zaten we aan de vis met een paar vrienden en zei ze “Wat hebben we het goed hè” deze uitspraak vertelde ze vaak in haar leven.
Eind juli vertelde ze mij dat ze de fijnste zomer ooit had beleefd, dus… we hebben het goed gedaan.

Het nuchtere
Ons moeder stond met twee voeten stevig op de grond.
Ik zal de verhalen missen over het echte leven van vroeger.
Zoals de zondagse wandeltocht van 6 km met haar 4 jongere broers en 6 jongere zussen naar het Beuven op de Strabrechtse heide.
Daar gingen ze dan zwemmen wat tevens de wekelijkse badgang was.
De ei’kes die ze zocht op de boerderij op de meest rare en verborgen plaatsen, al dan niet half uitgebroed.
De verhalen over het harde werk op het land ook tijdens de oorlog, ze hoorde wel vliegtuigen overvliegen maar wisten niet precies wat er aan de hand was, er was geen radio of krant.

Moeders, liefde is sterker dan de dood, ik zal altijd van je blijven houden

Paul 22 aug 2010

 

  Moeder is overleden

Vandaag, 22 augustus, is om 10:10 uur ons moeder overleden. (2010)
Vandaag, 22 augustus, is de sterfdag van moeders vader. (1943)
Vandaag, 22 augustus, is de geboortedag van moeders moeder. (1895)
Vandaag, 22 augustus, is de geboortedag van moeders dochter. (1950).
Ons moeder heeft een paar dagen geleden aangegeven dat ze wilde sterven op 22 augustus. Wij, de kinderen en de arts, moesten daar om lachen. Moeder was nog veel te fit om op zo’n korte termijn te kunnen sterven.

Ze heeft het toch voor elkaar gekregen!

Afgelopen zaterdag heeft moeder besloten dat ze pallitatieve sedatie wilde, de last van haar ziekte was groter dan de lust van het leven. Samen met de arts is er zaterdagochtend besloten dat ze zondag om 10 uur een infuus zou krijgen waarbij ze in slaap zou worden gebracht om vanuit die slaap een rustige, natuurlijke dood te kunnen sterven.
Het is zaterdag erg druk geweest.
Het is zaterdag erg gezellig geweest.
Met veel genoegen hebben we kunnen zien hoe moeder telkens weer de kracht vond om te lachen en vrolijk te zijn tegen haar gasten die afscheid van haar kwamen nemen.
Het was vertederend om te zien hoe moeder haar gasten troostte.
Zondag 22 augustus ging het ’s ochtends veel slechter met moeder, haar ademhaling was erg onrustig en onregelmatig.
Om 10:00 uur was de dokter en de thuiszorg aanwezig om het infuus aan te brengen, het was echter niet nodig. Moeder was zover verzwak dat ze om 10:10 haar laatste adem uitblies in aanwezigheid van al haar kinderen en veel kleinkinderen .
We zijn trots op ons moeder, haar positiviteit heeft ons allemaal veel kracht gegeven.

Moeder, bedankt!
 

  De laatste keuze

Het lichaam laat het langzaam afweten, moeder heeft haar gevoel voor humor nog lang niet verloren maar wel de wil om verder te leven. Ze heeft niet meer de kracht en de wil om uit bed te komen en ligt dus beneden in de woonkamer op bed.

Vanavond zal ze door pastor Deli bediend worden.

Hoewel ze geen enkele pijn heeft gaat het ademen steeds moeilijker, er werkt nog maar één long en ze heeft het erg benauwd.

Ted
 

  Moeder is moe

Het is alweer een hele tijd geleden dat we iets van ons hebben laten horen, het kwam er niet van.

Moeder is moe.

Voor het eerst ziet moeder het niet meer zitten, het wordt haar allemaal teveel. Ze heeft last van aften en dat maakt het eten niet makkelijk.
Ze houdt ook veel vocht vast, in haar onderbuik maar ook in haar longen, het vocht in haar longen veroorzaakt kortademigheid en moeheid.

We zorgen dat er 24 uur per dag iemand bij moeder in de buurt is, 's ochtends en 's avonds komt er iemand van de thuiszorg die haar in en uit bed helpt.
Vanochtend om zes uur wilde ze al naar de keuken gaan om te gaan eten, Ted, die de wacht had die nacht, kon haar met veel overredingskracht nog net overtuigen dat het niet verstandig was om nu naar de keuken te gaan en dat het beter was te wachten tot de ochtend-thuishulp er was. Uiteindelijk hebben moeder en Ted een compromis kunnen sluiten, ze heeft rechtop zittend op de rand van het bed een klein ontbijtje gehad, warme melk met daarin ’opgelost’ een beschuitje.

Het deed moeder veel pijn toen ze besefte dat ze niet meer de kracht had om zelfstandig uit bed te komen, laat staan om zelfstandig naar de keuken te gaan. Ze voelt dat alles haar beetje bij beetje wordt afgepakt en wat nu niet meer kan, nooit meer zal kunnen.
Voor het eerst sinds ze ziek is heeft ze ook gevraagd naar de huisarts, de huisarts komt twee keer per week op bezoek maar zijn komst wordt vandaag extra gewenst.
Ondanks alles blijft moeder relativeren en blijft ze opgewekt.

Ted
 

  onder de kiwi

Het gaat al een aantal dagen prima. Medicijnen doen perfect wat ze moeten doen: klachten wegnemen.
Met dit lekkere weer zitten we vaak onder de kiwi: heerlijk warm en toch ook lekker fris. Last van de warmte is er daarom niet bij.
Vanmiddag op pad naar Helmond met Marius in de rolstoeltaxi om een nieuwe bril te halen.

Zondag gered van een lelijke valpartij: staand bij de koelkast, verloor ons moeder haar evenwicht en ze zou achterover gevallen zijn, als ik haar in een reflex niet net op tijd vast kon grijpen. Gelukkig met de schrik vrijgekomen. Ja ja, natuurlijk doet ze voortaan voorzichtig.
 

  Diëtiste

Gisteren kwam dan eindelijk de diëtiste op bezoek. We waren al zo lang aan het uitvogelen hoe het zat met energiedrankjes en ondanks de hulp van lieve familieleden, bleven we ermee worstelen. Zo meldde de bijsluiter van de laatst ontvangen drankjes dat voorzichtigheid geboden is met anti-stollingsmedicatie. Dat verwacht je toch niet bij een energiedrank.
Enfin, gisteren is ook deze hobbel genomen. Nu hebben we een machtiging voor een half jaar, een voorbeelddagmenu en morgen leveren ze een pakket af, het zoveelste, waaruit de lekkerste smaakjes gekozen kunnen worden.  

  Donderdag 10 juni 2010

Ted en Anita zijn goed aangekomen in San Francisco. Op 1 juli komen ze met Rosalie terug.
In de Dorpsstraat begon de dag met heel veel scherven.
Ons moeder wilde, heel fit na een prima nacht, haar ontbijt klaar maken. Uit de kast wilde ze een beker pakken, maar de plank kwam schuin te liggen en bekers, soepkommen en glazen vielen op de grond. Ze kon nog net een paar bekers vastgrijpen, maar had haar andere hand nodig als steun. Met moeite kon ze bij het alarm om Paul wakker te maken.
Achter het huis staat nu een volle tas met scherven.
 

  Thee

Het duurde lang, maar het lukte ons moeder dan toch om op zondagmorgen in alle vroegte haar eigen ontbijt klaar te maken. Stapje voor stapje, alles met de rollator, kost dat behoorlijk wat tijd.
Het bord, bestek, brood op tafel.
Het eitje koken, thee zetten.
Alles met één hand, met de andere de rollator besturen.
Eindelijk kan ze gaan eten.
Blijft de mouw van haar vest achter de thee haken en krijgt ze hete thee over zich heen.
Been verbrand ('valt wel mee hoor'), vest vol theevlekken.
Omkleden, wasmachine aan.
Moe.
En dan moet de dag nog beginnen.  

  Verjaardag

Gisteren was de verjaardag van ons moeder.
Vorige week verliep goed. Ze voelde zich goed en had energie.
Zondagmorgen was minder. Een medicijn viel niet goed en ons moeder voelde zich erg ziek. Huisarts gebeld. Die verzekerde dat het geleidelijk over zou moeten gaan. Gelukkig gebeurde dat ook en toen kon ze genieten van een heerlijke verjaardag, met mooi weer en verrukkelijk eten.
Vermoeiend maar vooral heel veel genoten.
Foto's volgen.  

  - Verjaardag

Ons moeder wil dit jaar haar verjaardag op 23 mei alleen met haar kinderen en kleinkinderen vieren.
 

  - Hulp gevraagd

Ik wil graag jullie hulp. Wij willen graag de adressenlijst van de familie actueel maken. Ons verzoek om adreswijzigingen van de afgelopen jaren aan ons door te geven. Mail ze even via een berichtje (dus niet in het gastenboek) op deze site, dat verschijnt niet openbaar.
Ook actuele e-mailadressen zijn welkom.
Alvast bedankt.

 

  - Woensdag 12 mei 2010

Omdat Paul deze week op vakantie is, hebben we voor het eerst iemand die de hele nacht "waakt". Aanvankelijk was ons moeder daar wat huiverig voor, maar het blijkt erg prettig te zijn: iemand die er meteen staat als er in de nacht iets aan de hand is. Of alleen maar even een slokje water geeft.
Begin van de week waren er buikklachten maar door andere en meer plastabletten is dat weer over en dat geeft meteen een fitter gevoel.
Paul is in Turkije. We hopen dat de aswolk daar voor zaterdag wegtrekt.  

  - Donderdag 6 mei 2010

Gisteren hebben de schilders de laatste hand gelegd aan het schilderwerk buiten. Het huis ziet er weer picobello uit aan de buitenkant. Zelfs de bel hebben de schilders een likje verf gegeven. Vandaag ontdekten we dat die bel het daarom niet meer doet. Deed, want inmiddels is die ook weer gerepareerd. Zo is er constant wel het een en ander te regelen, te maken of te repareren.  

  - Dinsdag 4 mei 2010

Vanmorgen wilde ik al vroeg naar de apotheek om oogdruppels te halen. Vreemd, de deur nog op slot, alles donker. Heel ongebruikelijk. Op de deur hangt een bericht dat ze gesloten zijn op woensdag 5 mei. Ik denk nog eens goed na, maar het is toch echt dinsdag 4 mei. Apotheek gebeld, maar ik krijg het antwoordapparaat. Ik bel de huisarts, die zijn ook verbaasd, bellen even naar de apotheek. Wat blijkt? Ze hebben zich vergist, dachten dat het al woensdag 5 mei was. Ze zullen de deur snel openen.
Voor oogdruppels heb ik een recept nodig van de huisarts. Weer een telefoontje.
Even later stap ik met oogdruppels bij ons moeder binnen.  

  - Maandag 3 mei 2010

De antibiotica werkt prima. De blaasontsteking geeft al veel minder last. Vannacht een prima nacht gehad, dat geeft ook energie.
Wij vinden het erg leuk om alle reacties in het gastenboek te lezen. Ze worden allemaal voorgelezen, ons moeder geniet er van!  

  - Zondag 2 mei 2010

De huisartsenpost van het Elkerliek gebeld. Omdat ons moeder vannacht steeds opnieuw aandrang had om te plassen, zou er wel eens een blaasontsteking kunnen zijn. Ze zetten antibiotica klaar.  

  - Gesprek met oncoloog

Om tien uur stond gisteren het gesprek met de oncoloog, mevrouw Jakobs, in het Elkerliek gepland. Ons moeder wilde toch nog informatie over de mogelijkheid van een lichte chemo. Na 25 minuten wachten, volgde een helder gesprek. Omdat de oncoloog niet weet wat de primaire bron is, d.w.z. of het inderdaad van de eierstokken komt, dan wel van de maag, darm of alvleesklier, kan ze nog geen chemo voorschrijven. Elke kankersoort vereist een eigen specifieke chemo. Er is dus een ct-scan nodig en die vereist voorbereiding: o.a. een contrastvloeistof, die diarree veroorzaakt. Om te zien of de chemo aanslaat, moet deze ct-scan elke zes tot acht weken herhaald worden. Van te voren kan niet gegarandeerd worden, dat de chemo aanslaat. Gezien de leeftijd en de kwetsbare gezondheid van ons moeder, kan er alleen maar een heel lichte chemo gegeven worden. De oncoloog gaf het advies er nog eens rustig over na te denken, alles te bespreken met de huisarts en dan pas een beslissing te nemen.
Wachtend bij de bloedafname, want de oncoloog wilde ook nog graag een bloedonderzoek, wist ze eigenlijk al wat haar besluit zou zijn. Geen ziekenhuis, geen ct-scan, geen chemo.

Vandaag Koninginnedag. Om half vijf zijn er al 29 mensen op bezoek geweest.
 

  - Dinsdag 27 april 2010

Vandaag was een heel goede dag. Prima geslapen. Als altijd zonder slaappil trouwens. En vandaag voor het eerst sinds lange tijd een boterham met een gekookt eitje en thee gehad. Dat smaakte prima. Ook heel veel gebeld en veel geregeld: bij de Zorgboog een andere rolstoel gehaald. De rolstoel die er nu is, heeft grotere wielen en is gemakkelijker te gebruiken in huis met al die drempels. Energiedrank: ook dat kostte veel tijd: naar de apotheek, energiedrank bestellen, machtiging aanvragen bij de huisarts, energiedrank ophalen. En een alarm geregeld vandaag. Het voelt toch veel veiliger als we weten dat er altijd snel iemand beschikbaar is. Ook al is er praktisch altijd iemand in huis, er zijn altijd momenten dat er net even niemand in de buurt is.
Mij hoor je niet klagen over de zorg. Binnen de kortste keren krijgen we alles in huis wat nodig is. Prima materialen. En niet te vergeten de thuiszorg: prima verzorging.  

  - Zaterdfag 24 april 2010

Rosalie is onderweg naar Frankfurt voor haar vlucht terug naar San Francisco. Op 1 juli 2010 zal ze weer terugkomen. Zowel ons moeder als Rosalie, en wij allemaal, hebben heel erg genoten van de dagen dat ze in Nederland was.
Afgelopen nacht heeft ons moeder wat minder goed geslapen. Een dutje in de middag doet soms wonderen.
Vandaag hebben we de rolstoel uitgeprobeerd. Dat valt nog niet mee. De banden zijn klein en daardoor zwaar. Of moeten we hier gewoon wat meer handigheid in krijgen?
 

  - woensdag 21 april 2010

Vannacht heeft ons moeder heerlijk geslapen. Voor het eerst in weken, zegt ze, was haar nachtrust helemaal perfect. Zonder slaappil! Het lijkt daarom een prima dag te gaan worden.
Ook omdat het zo'n prachtig voorjaarsweer is met uitbundige pruimenbloesem tegen een strak blauwe lucht.
In de tuin broedt een koolmeesje. Het mezenmannetje begint luidruchtig te fluiten, elke keer als Paul ook maar één stap buiten de deur zet.  

  ----kwart over zes, de wekker

Omdat haar wekker al jaren en jaren 's morgens om kwart over zes rinkelt, hield ons moeder dat tot gisteren gewoon in stand. Jammer, want na een halve slapeloze nacht net weer in slaap gesukkeld, is zo'n vroege wekker niet fijn. Nu ze beneden slaapt, laat ze haar wekker 's morgens niet meer aflopen.
Vandaag was ze best moe en dan is het erg prettig om een bed in de buurt te hebben om lekker even te rusten.
Ze hebben van de thuiszorg een ander, nog beter, matras gebracht.
Nog beter? Dat lijkt onmogelijk, het eerste bed lag al zo lekker.  

  ---maandag 19 april

Vannacht heeft ons moeder voor de eerste keer beneden in het bed van de thuiszorg geslapen. Ze heeft de hele nacht doorgeslapen en werd uit zichzelf, en zonder wekker, om kwart over zes wakker.  

  let even op

Een stukje dat je schrijft in het gastenboek, komt voor iedereen leesbaar hier op de site.
Wil je liever dat je tekst niet te lezen is voor anderen, dan stuur je een bericht. Berichten zijn dus niet openbaar.

Wij vinden het erg leuk als je een stukje wilt schrijven in het gastenboek.

Groetjes van Pieternel  

  afgelopen week

Dinsdag 14 april mocht ons moeder weer naar huis en dat deed haar zichtbaar goed. Genieten om weer in de eigen vertrouwde omgeving te zijn. Het eten smaakte stukken beter. De tuin zag er prachtig uit. En de natuur hielp een handje mee door te zorgen voor een prachtig voorjaar: prachtige blauwe lucht, witte bloesem van de pruimeboom en alles in de tuin in mooie voorjaarskleuren.

Een ander hoogtepunt was ongetwijfeld te thuiskomst van Rosalie. Na een non-stop vlucht van 15 uur vanuit San Francisco, landde Rosalie in Frankfurt, waar Ted haar ophaalde. Samen staan ze op de foto, oma en Rosalie. Onmogelijk te zien wie er het meest straalt.
Oma: "Dat ze dat doet, helemaal voor mij, zo lang in het vliegtuig, alleen om mij te zien.'
Alle (klein)kinderen komen nu erg veel bij oma, genieten van elke dag en elk moment samen. Oma geniet er van. 'Schatten zijn het, allemaal. Waar heb ik dat toch aan verdiend?'
Nou, dat weten wij maar al te goed.  

  Eerst even bijpraten

Wat is er aan de hand?

Heel de winter voelde ons moeder zich erg moe en ze had last van haar buik. Maar het zou vast allemaal wel weer over gaan.
Ook werd ze benauwder. Longfoto's wezen uit dat ze vocht bij de longen had, maar zeker geen tumor.
Uiteindelijk hebben we de huisarts gebeld, maar hij kon met medicatie geen verlichting brengen. Op 31 maart 2010 werd ze via de eerste hulp opgenomen in het Elkerliek ziekenhuis in Helmond, waar ze veel onderzoeken kreeg.
Op 9 april kregen we de uitslag. Deze uitslag hadden we niet verwacht. Of heel ver weg in ons achterhoofd misschien toch wel. Maar dan niet dat er ook al uitzaaiingen zouden zijn.
Hoe dan ook: ons moeder zou ons moeder niet zijn als ze niet ook lichtpuntjes zou zien.

Hoe dan ook: wij lopen samen met haar dit pad. We willen graag familie en vrienden op de hoogte houden via deze website.
We vinden het leuk om reacties te krijgen, voor ons moeder maar ook voor ons.

 

  Start van de blog

Hallo iedereen, door middel van deze site willen we iedereen op de hoogte houden van het wel en wee van Maria Sprengers.

Via deze site kan je toegang krijgen een gastenboek en foto's.